Bir fikir zihne düşüp dış dünyaya sunulduğunda geride coşkuyla karışık bir veda hüznü kalır. Büyüyüp bağımsızlaşan bir projenin ardından hissedilen bu boşluk bir hata değil; zihnin gelişimsel yası ve nadas dönemidir.
Zihnin Mahrem Odaları: Rahimdeki Fikir
Bir fikrin zihne ilk düştüğü an, zihinsel bir parlama anını inşa eder. Coşku, heyecan ve kabına sığamama duygularıyla örülür yolları. Ardından, neyin nasıl yapılacağına dair planlama sürecinin takip etmesiyle tablonun geneli biraz daha netleşir. Fikrin adım adım nasıl büyüyeceğine dair tasarımlar ve hayal dünyası, insanı oldukça cazip bir atmosfere davet etmektedir.
Bu durum, bir bebeğin anne rahmine düşüşüne ve müstakbel anne babanın o ilk coşkulu haline ne kadar da benzer... Fikrin ateşlendiği andan itibaren başlayan büyüme sürecindeki zihinsel sancılar, yeni bir şeyin doğuşu ve oluşumu itibarıyla bir annenin fiziksel sancılarına paralel ilerler. İnsan, projesini gerçek kılmak için gecesini gündüzüne katar; emek emek örer o yolculuğu. Öyle zor anlar gelir ki projesiyle yapayalnız kalır; "Nasıl hallolur, buradan nasıl çıkılır?"derken engeller bir bir aşılır. Öte yandan, fikir olgunlaştıkça artan bir coşku da eşlik eder bu sürece. Zorlu ve uykusuz gecelerin ardından gelen bu olgunlaşma, fikrin somut dünyaya ilk adımını atmasıyla tamamlanır; bir bebeğin doğumu işte bu yüzden birbirine bu denli yakın durur.
Doğum ve Dünya ile Temas: Bir Fikrin Dünya ile İlk Buluşması
Ve işte o gün gelir... Proje artık diğer insanların da temas edebileceği, görebileceği, değerlendirebileceği büyük bir bütünün parçası olmuştur. İçeride heyecan, merak, coşku, tedirginlik ve kalbin küt küt atışı: Acaba ne diyecekler, nasıl karşılanacak?
Gelen ilk geri bildirimlerle birlikte coşku, kapsanma ve ardından gelen derin bir rahatlama hissi... Fakat o da ne? İçeride tanımlanamayan, tarifsiz bir duygu belirir. Herkesin bu üretimi paylaşması, onda kendinden bir şeyler bulması çok güzeldir; ama içeride bir yerlerde küçük bir kılçık batmaktadır. "Her neyse, bu anın güzelliğini bozamaz" diyerek geçiştirilir o anlar.
Derken öyle bir zaman gelir ki proje artık tamamen kamusallaşmış, herkesin bir parçası haline gelmiştir. Artık emekçisinden uzakta, kendi bağımsız dünyasını yaşamaktadır. Bu durum hem gurur vericidir hem de onun zihinden kopup gittiği gerçeğini yüzümüze çarpar. Hatta insan, her şey yolundayken bu burukluğu hissettiği için içten içe bir suçluluk ve utanç da duyabilir: Her şey bu kadar güzel giderken, bu hüzün de neyin nesi? Başarıyı kucaklamak varken nankörlük mü ediyorum acaba? Bir karışıklık olmalı...
Oysa burada yanlış giden hiçbir şey yoktur. Tıpkı bir bebeğin anneden ilk ayrışması, emekleyerek dış dünyayı keşfe çıkması gibidir bu süreç... Fakat bebek, en azından arada bir arkasına dönüp annenin hâlâ orada olup olmadığını, güvenli limanının varlığını kontrol eder (yeniden yakınlaşma). Anne, bebeğinin özgür, ayrı ve güçlü bir birey olmasını ne kadar çok istiyorsa; onun ayrılıp gidebilmesi ve kendisi olmadan da dış dünyada var olabilmesi yüreğinde aynı derecede sızı bırakır. Kişi de ürettiği eserin, fikrin ya da projenin kendi zihinsel rahminden çıkıp başkalarının zihninde büyüdüğünü gördükçe benzer bir ayrışma sancısı çeker.
Zihin Rahminden Dış Dünya Gerçekliğine: Ayrışmanın Sancısı ve Yası
Nasıl ki bir fikir zihin rahminden çıkıp var olabilmek için dünyaya açılmaya, kendi ayakları üzerinde durmaya ihtiyaç duyarsa; anne-bebek ilişkisinin gelişimsel seyri de tam olarak böyledir. Ayrışma, var olmanın kaçınılmaz bedelidir.
Üretim tamamlandığında ve dumanı üstünde tüten o yoğun süreç geride kaldığında yaşanan şey sadece basit bir boşluk hissi değildir. Bu, zihinde artık eski haliyle yer alamayan, ortaya koyan kişiye tamamen muhtaç olmayan o projenin vedasına ait gerçek ve gelişimsel bir yastır. Ve her yas gibi bu yasın da geçiştirilmeye değil; bir alana, şefkatle kabul edilmeye ve hem içsel hem dışsal dünyada görülmeye ihtiyacı vardır.
Sonuç: Yeni Tohumlara Alan Açmak
Bırakabilmek, özgürleştirebilmek bir şeyler ortaya koymanın en olgun meyvesidir. Zihin, bu vedanın getirdiği yası yaşayıp kabul ettikten, o hüzne hakkını teslim ettikten sonra bir nadas dönemine geçer. Ancak bu yas yaşandığında içsel nesne dünyamızda yeni fikirlere yer açılır. Zihin, yeni tohumları bünyesine kabul etmek, onları yeşertmek ve vakti geldiğinde yeniden can vermek üzere işlenmeye hazır, bereketli bir toprağa dönüşür.
İlk yorumu siz bırakın
İsim vermek zorunda değilsiniz. Yorumunuz onaylandıktan sonra bu sayfada görünür.
